Joyman Gallery

ชวนให้ผู้ชมย้อนกลับมาพิจารณาความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับเมืองอีกครั้ง ไม่ใช่เพียงในฐานะผู้อยู่อาศัย แต่ในฐานะ “ผู้ถูกหล่อหลอม” โดยมัน ผ่านผลงานของศิลปินแต่ละคนสะท้อนมุมมองที่แตกต่างกันต่อสภาวะดังกล่าว ผ่านภาษา visual ที่มีทั้งความเป็น figurative การบิดเบือนรูปทรง และการผสมผสานระหว่างความจริงกับนามธรรม โดย BLIC (ฟิลิปปินส์) นำเสนอ “humands” หรือมนุษย์หัวมือ ที่เปรียบเสมือนตัวแทนของการปรับตัวและการเติบโตผ่านความยากลำบาก  ขณะที่ Lee Donggu (เกาหลีใต้) ถ่ายทอดร่างกายที่แตกสลายและประกอบขึ้นใหม่ สะท้อนแรงกดดันและความไม่มั่นคงในชีวิตเมืองในอีกด้านหนึ่ง Gelo Montiero (ฟิลิปปินส์) ใช้ภาพตัวละครที่ดูนิ่งสงบแต่แฝงด้วยความเงียบงันทางอารมณ์ ส่วน Uy Nguyen (เวียดนาม) สร้างพื้นที่กึ่งฝันกึ่งจริง ที่ตั้งคำถามถึงสภาวะภายในและจิตใต้สำนึกของมนุษย์ ในขณะที่ผลงานประติมากรรมนูนต่ำของ Jesse Thompson (สหรัฐอเมริกา) ถ่ายทอดสภาวะภายในของมนุษย์ผ่านร่างกายที่ทั้งนิ่งสงบและคลุมเครือ—ตั้งแต่งานที่ได้รับแรงบันดาลใจจากจิตรกรรมศาสนาโบราณซึ่งให้ความรู้สึกเหนือจริง ไปจนถึงท่าทางของร่างกายที่บดบังใบหน้า ซึ่งสะท้อนความเปราะบางและการตั้งคำถามต่อการรับรู้ สำหรับ Aitoy (ไทย) นำเสนอโลกที่เส้นแบ่งระหว่าง “ผู้ควบคุม” และ “ผู้ถูกควบคุม” พร่าเลือน ผ่านองค์ประกอบที่คล้ายกลไกดิจิทัล ซึ่งฝังตัวอยู่ในร่างกายมนุษย์ เปรียบเสมือนระบบที่กำหนดการเคลื่อนไหวและความคิดโดยที่เราไม่ทันตั้งคำถาม เมื่อมองร่วมกันผลงานทั้งหมดในนิทรรศการนี้เผยให้เห็น “ภูมิทัศน์ของจิตใจ” ที่ซ้อนทับอยู่ภายในเมืองร่วมสมัย พื้นที่ที่ความยืดหยุ่นทางจิตใจ (resilience) ความกดดัน ความเงียบงัน และการควบคุมที่มองไม่เห็น ดำรงอยู่พร้อมกันอย่างซับซ้อน ที่ Joyman...