‘Brand New Landscape’ ระยะสร้างรัก กับครอบครัวที่พังทลาย

‘Brand New Landscape’ (ระยะสร้างรัก) ภาพยนตร์ขนาดยาวเรื่องแรกของ ‘ยุยงะ ดันซึกะ (Yuiga Danzuka)’ ผู้กำกับวัย 26 ปี ที่เพิ่งไปสร้างชื่อในสาย Directors' Fortnight ที่เทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ใช่แค่หนังครอบครัวทั่วไป แต่เป็นภาพสะท้อนของสังคมเมืองยุคใหม่ ที่ตั้งคำถามตัวโตๆ ถึงราคาของความสำเร็จ และสมดุลของวงล้อชีวิตที่ถูกละเลย

ความโดดเด่นประการแรกของภาพยนตร์คือการถ่ายทอด ‘ทัศนียภาพของความเหงา’ ผู้กำกับดันซึกะได้แรงบันดาลใจส่วนหนึ่งมาจากคุณพ่อของเขาซึ่งเป็นนักภูมิสถาปนิกผู้ออกแบบสวนสาธารณะ ‘Miyashita Park’ ในชิบูย่า งานกำกับภาพของ ‘โคอิจิ ฟุรุยะ (Koichi Furuya)’ ในสัดส่วน 2:1 จึงเต็มไปด้วยการจับภาพวิวเมืองที่กว้างใหญ่ เลี่ยงการโคลสอัพใบหน้าตัวละคร แต่เลือกที่จะปล่อยให้พวกเขาถูกกลืนหายไปกับพื้นที่รอบตัว

หนังชวนให้เราตระหนักถึงความย้อนแย้งที่น่าเจ็บปวด ฮาจิเมะ (รับบทโดย เคนอิจิ เอนโด) สถาปนิกผู้เป็นพ่อ สร้างเมืองและพื้นที่ที่ดึงดูดให้ผู้คนมากมายมาตกหลุมรัก แต่ในขณะเดียวกัน โครงการพัฒนาเมืองของเขากลับไล่ที่คนไร้บ้าน และในชีวิตจริง เขาก็ ‘ไล่ที่’ ความสัมพันธ์ของครอบครัวตัวเองออกไปเพื่อแลกกับชื่อเสียง เงินทอง และความสำเร็จที่สิงคโปร์

จังหวะของหนังดำเนินไปอย่างเงียบงัน หนังแบ่งพาร์ทเวลาชัดเจนจากจุดเริ่มต้นที่ครอบครัวเริ่มร้าวฉาน นำไปสู่การสูญเสียผู้เป็นแม่ (ฮารุกะ อิกาวะ) และกระโดดข้ามเวลา 10 ปีมายังปัจจุบัน ที่ลูกชายอย่าง เรน (โคได คุโรซากิ) และลูกสาวอย่าง เอมิ (ไม คิริว) เติบโตขึ้นมาพร้อมกับรอยแผลเป็นทางใจ และการโคจรกลับมาเจอกันของพ่อและลูกๆ หลังจากผ่านไปนับทศวรรษ จึงไม่ใช่ฉากเคล้าน้ำตาแบบสูตรสำเร็จ แต่เป็นบทสนทนาแห่งความเงียบเหงาและอึมครึม หนังโยนความจริงใส่หน้าผู้ชม

‘Brand New Landscape’ อาจไม่ใช่ภาพยนตร์ที่มอบความบันเทิงในรสชาติที่จัดจ้าน แต่เป็นงานภาพยนตร์ที่ทำงานกับความคิดหลังดูจบ มันดึงเราเข้าไปสำรวจซอกหลืบความเหงาของเมืองใหญ่ และเตือนสติเราว่า ในขณะที่เรากำลังมุ่งมั่นสร้าง ‘แลนด์สเคป’ แห่งความสำเร็จในชีวิตการงาน เราได้เผลอทุบทำลาย ‘บ้าน’ ของตัวเองทิ้งไปแล้วหรือยัง? 

เข้าฉายแล้ววันนี้ ในโรงภาพยนตร์