[category]
[title]
เพียงไม่กี่วินาทีแรกของ Chungking Express หรือ In the Mood for Love แสงนีออนที่สั่นไหว สีเขียวหม่นในตรอกแคบ กล้องที่เคลื่อนผ่านผู้คนราวกับกำลังตามหาบางสิ่ง และเวลาที่ดูเหมือนเดินช้ากว่าปกติ ก็เพียงพอจะบอกเราว่านี่คือโลกของ ‘หว่อง กา ไว’ โลกที่ความรักมักมาถึงช้าเกินไป และความคิดถึงมักอยู่นานกว่าที่ควร
ตลอดเดือนกรกฎาคมนี้ House Samyan ชวนผู้ชมกลับไปพบจักรวาลแห่งนั้นอีกครั้ง กับโปรแกรม Shot by Christopher Doyle ที่รวบรวม 5 ผลงานระดับคลาสสิกของ ‘หว่อง กา ไว’ กลับมาฉายบนจอใหญ่ ทั้ง Chungking Express, Fallen Angels, Happy Together, In the Mood for Love และ 2046 เพื่อเฉลิมฉลองการเข้าฉายของ ครัวสาว (Morte Cucina) ผลงานล่าสุดของผู้กำกับ เป็นเอก รัตนเรือง ซึ่ง คริสโตเฟอร์ ดอยล์ กลับมารับหน้าที่กำกับภาพอีกครั้ง
ตลอดเวลากว่าทศวรรษที่ร่วมงานกับหว่อง กา ไว ดอยล์ไม่ได้เป็นเพียงผู้บันทึกภาพ แต่เป็นผู้ร่วมสร้างภาษาภาพยนตร์ที่เปลี่ยน ‘อารมณ์’ ให้กลายเป็นสิ่งที่มองเห็นได้ เขาใช้แสง สี เงา การเคลื่อนกล้อง และเฟรมเรตที่ผิดแปลก ทำให้เวลาบนจอเหมือนยืดออกเพียงชั่วครู่ เพื่อให้ตัวละครได้จมอยู่กับความรักที่ไม่สมหวัง ความสัมพันธ์ที่คลาดกัน และความโดดเดี่ยวท่ามกลางเมืองที่ไม่เคยหยุดเคลื่อนไหว นั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมหนังของ หว่อง กา ไว จึงไม่เคยเก่า เพราะสิ่งที่หลงเหลืออยู่หลังเครดิตจบ ไม่ใช่เพียงภาพสวยหรือบทสนทนาที่ถูกจดจำ แต่คือความรู้สึกบางอย่างที่ยังติดอยู่กับผู้ชม ราวกับเราทุกคนต่างเคยเดินผ่านช่วงเวลานั้นมาด้วยตัวเอง
และนี่จึงเหตุผลที่หนังเหล่านี้ควรถูกดูในโรงภาพยนตร์
บนจอใหญ่ รายละเอียดที่เคยมองข้ามกลับค่อยๆ ปรากฏขึ้น แสงที่สะท้อนบนกระจก ควันบุหรี่ที่ลอยผ่านเฟรม จังหวะเพลงที่ประคองความเงียบ หรือสายตาที่ไม่เคยสบกันตรงๆ ล้วนทำงานร่วมกันจนเกิดเป็นประสบการณ์ที่ไม่มีหน้าจอไหนทดแทนได้
การกลับมาครั้งนี้ยังพิเศษยิ่งขึ้น เพราะตรงกับเดือนครบรอบของ House Samyan โรงภาพยนตร์ที่กลายเป็นพื้นที่สำคัญของคนรักหนังในกรุงเทพฯ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นอกจากการคัดสรรภาพยนตร์นอกกระแสจากทั่วโลก ที่นี่ยังเป็นหนึ่งในไม่กี่แห่งที่ทำให้หนังคลาสสิกยังมีชีวิต ผ่านการฉายซ้ำในพื้นที่ที่ภาพยนตร์ควรถูกชมที่สุด
โปรแกรมประกอบด้วย Happy Together (9 และ 15 กรกฎาคม), 2046 (10 กรกฎาคม), In the Mood for Love (11 และ 14 กรกฎาคม), Chungking Express (12 กรกฎาคม) และ Fallen Angels (13 กรกฎาคม)
สำหรับคนที่หลงรัก หว่อง กา ไว นี่คือโอกาสที่จะได้กลับไปเยี่ยมโลกใบเดิมอีกครั้ง ส่วนใครที่ยังไม่เคยก้าวเข้าไป บางทีเดือนกรกฎาคมอาจเป็นช่วงเวลาที่เหมาะที่สุด เพราะหนังของ หว่อง กา ไว ไม่ได้สอนให้เราเข้าใจความรักเสมอไป แต่สอนให้รู้ว่า ความเหงาเองก็มีความงดงามของมัน และไม่มีใครบันทึกความงดงามนั้นได้ลึกซึ้งเท่า ‘คริสโตเฟอร์ ดอยล์’