Drag Race Thailand season II, Angele Anang — Sereechai Puttes/Time Out Bangkok

Sereechai Puttes/Time Out Bangkok

คุยกับ แองเจเล่ อานัง สาวข้ามเพศผู้ชนะการแข่งขัน Drag Race Thailand Season 2

เมคอัพอาร์ตทิสและนักแสดงผู้หลงใหลในสไตล์วินเทจ เซ็กซี่ จัดจ้าน กับก้าวกระโดดสู่การเป็นแดร็กควีนหน้าใหม่ของวงการ

วันจันทร์ 27 พฤษภาคม 2019

แชร์

Facebook Twitter Pinterest Email WhatsApp

เขียนโดย Time Out Thailand และ Wissuta Ploypetch

การโฆษณา

แองเจเล่ อานัง หรือชื่อจริง อัญชลี อณังษ์ คือสาวข้ามเพศคนแรกที่ได้รับชัยชนะในการแข่งขัน Drag Race Thailand ทั้งยังเป็นผู้เข้าแข่งขันคนแรกที่สามารถเอาชนะโจทย์ประจำสัปดาห์ได้ถึง 6 โจทย์ หลังจากการขบเคี้ยวแข่งขันกันมาอย่างยาวนานตลอด 12 สัปดาห์

แองเจเล่สั่งสมประสบการณ์จากการเป็นนางโชว์ตั้งแต่อายุยังน้อย และเรียนรู้ศิลปะการแต่งหน้าจากการเป็นเมคอัพอาร์ตทิสอีกกว่า 8 ปี ก่อนจะก้าวเข้ามาอยู่ใต้แสงไฟสปอตไลท์ในฐานะ Drag เพื่อระเบิดพลังความคิดสร้างสรรค์อันน่าทึ่งให้เราได้เห็นกันในรายการ Drag Race Thailand จนเราต้องขอไปนั่งพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องราวบนเส้นทางสู่ความสำเร็จ บทบาทในสังคม LGBT ไปจนถึงแผนการในอนาคตที่เธอวาดไว้ เพื่อทำความรู้จักกับเธอให้มากขึ้น

แองเจเล่เริ่มแสดงโชว์ตั้งแต่เมื่อไร

หนูเริ่มในตอนที่เด็กมากๆ เลยค่ะ แถมส่วนมากหนูจะอยู่กับเพื่อนผู้หญิง ก็เลยไม่ชินกับการอยู่ในกลุ่มกะเทย กลัวคนอื่นจะไม่ชอบตัวเอง กลัวถูกหมั่นไส้ อะไรอย่างนี้ กลายเป็นว่าหนูเลยมีท่าทางไม่มั่นใจในตัวเอง บุคลิกไม่ดี พี่ๆ เขาเห็นอย่างนั้นก็ให้คำแนะนำ ให้คำปรึกษา ทำให้หนูให้มั่นใจในตัวเองมากขึ้น พอหนูทำงานดี ได้เป็นตัวร้อง พี่ๆ ก็ร่วมยินดีกับหนูตลอด จนหนูเริ่มรู้สึกว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกันจริงๆ สุดท้ายก็รักครอบครัวนี้มาก

คิดว่าการได้เริ่มทำงานตั้งแต่อายุยังน้อยทำให้ได้เรียนรู้อะไรบ้าง

เยอะเลยนะ อย่างแรกคือได้ประสบการณ์การทำงาน ทำให้หนูได้ฝึกฝนเร็วกว่าคนอื่น พัฒนาตัวเองให้เป็นคนที่ดีกว่าเดิม เรียนรู้ที่จะทำงานแบบมืออาชีพมากขึ้น แม้ว่าตอนแรกมันจะทำให้เรากลัวหรือไม่มั่นใจ อาจจะมีอุปสรรคบ้าง แต่มันก็ทำให้เราพยายามผลักดันตัวเองเข้ามาในวงการนี้ให้ได้ เพราะเรารู้ว่ามันเป็นสิ่งที่เราถนัดและอยากทำจริงๆ

มีจุดสูงสุดอะไรในการเป็น Drag ที่แองเจเล่อยากไปให้ถึงไหม

เอาจริงไม่เคยวาดฝันว่าจะเป็นนางโชว์มาก่อนเลย ตอนเด็กๆ เคยคิดแค่ว่าอยากเป็นแดนซ์เซอร์วงอิเล็คโทนตามเวทีบ้านนอก แต่ว่าหลังจากที่หนูได้เป็นตัวร้องแล้ว ถึงได้มาคิดว่าอยากทำอะไรที่เป็นอิสระมากขึ้น เลยออกมาเป็น Drag แข่งในรายการนี้ ซึ่งพอชนะก็รู้สึกว่าเราประสบความสำเร็จแล้ว เลยคิดว่าจะแพลนไปทัวร์แสดงหลายๆ ที่เพื่อดื่มด่ำกับตรงนี้ก่อน เร็วๆ นี้ก็มีคิวจะไปแสดงที่สิงคโปร์กับมาเลเซีย และถ้าเป็นไปได้ก็อยากไปทัวร์ในระดับโลก อย่างงาน DragCon (งานเฟสติวัลเฉลิมฉลองวัฒนธรรม Drag ที่สหรัฐอเมริกา) ที่อยากไปมากๆ แล้วคงจะพัฒนาฝีมือแสดงไปเรื่อยๆ เผื่อไปเป็นนักแสดงจริงจังเลยมากกว่า

ใช้เวลานานไหมกว่าจะเปิดใจกับที่บ้านว่าเป็น LGBT

ต้องยอมรับว่าตอนเด็กๆ หนูก็เป็นเด็กมีปัญหาคนหนึ่งเลย เพราะว่าพ่อกับแม่ทะเลาะกันบ่อย ก่อนที่ท่านจะเลิกกันแล้วพ่อก็ไปมีแฟนใหม่ จากนั้นแม่ก็เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง หนูเลยต้องไปอยู่กับพ่อ ซึ่งในทีแรกหนูก็รู้สึกไม่ชอบแฟนใหม่พ่อ ไม่ชอบสิ่งที่พ่อทำ เลยทำตัวมีปัญหา เกเร ไม่เรียนหนังสือ ตามประสาเด็กๆ พ่อเลยให้ช่วยงานทำธุรกิจโรงกลึงอยู่ที่บ้าน จนกระทั่งตอนที่หนูเลิกกับแฟนคนแรก ซึ่งทำให้หนูปล่อยตัว ไว้ผมยาว ออกสาวเป็นกะเทย แล้วเริ่มทำงานที่ร้านคาราโอเกะไปเลย ซึ่งพ่อบอกเสมอว่าไม่ชอบให้ทำงานแบบนี้ คอยตามหนูกลับบ้านเรื่อยๆ แต่พอเขาได้เห็นว่ามีคนชอบการแสดงของหนูแค่ไหนในรายการ Drag Race เขาก็เริ่มเข้าใจ และยอมรับในสิ่งที่หนูเป็น คอยช่วยเตือนให้หนูทำตัวดีๆ

ในฐานะผู้ชนะการแข่งขัน Drag Race คิดจะช่วยเป็นกระบอกเสียงให้กลุ่ม LGBT ในแง่ไหนได้บ้าง

หลายแง่เลยค่ะ หนูมีความคิดเยอะมาก โดยเฉพาะเรื่องความเท่าเทียมกันทางสังคม คือสังคมไทยก็เปิดกว้างด้านความคิดอยู่แล้วแหละ แต่ยังมีในด้านกฎหมาย ที่หนูคิดว่ากลุ่ม LGBT ทุกคนอยากได้ อยากมีสิทธิ์เท่ากับชาย-หญิง เช่น การแต่งงาน หรือ การเปลี่ยนคำนำหน้าชื่อ ที่มีในต่างประเทศแล้ว สังคมบางประเทศไม่ได้เปิดกว้างขนาดนั้นแต่ก็มีออกกฎหมายรองรับ หนูไม่รู้ว่าทำไมประเทศเรายังไม่รองรับ ไม่ให้สิทธิ์กลุ่ม LGBT สักที แต่คงไม่ถึงขนาดลงไปทำงานด้านการเมือง (หัวเราะ) เพราะหนูไม่ได้จบด้านนี้มา ไม่ได้รู้เรื่องการเมืองเยอะขนาดนั้น แต่หนูสามารถเป็นกระบอกเสียงไปบอกคนที่ทำด้านการเมือง เช่น พี่กอล์ฟ-ธัญญ์วาริน ให้ได้รู้ว่าตอนนี้กลุ่ม LGBT ต้องการอะไร มองหาอะไรอยู่ อะไรแบบนั้นมากกว่า คงไม่ลงไปจัดการด้วยตัวเอง เพราะทำไม่เป็น

ถ้าบอกว่าในสังคมไทยยังมีการปฏิบัติที่ไม่เท่าเทียมต่อกลุ่มสาวข้ามเพศอยู่ แองเจเล่เห็นด้วยหรือเปล่า

เห็นด้วยค่ะ มันคล้ายกับว่าเรายังเป็นคนชั้นที่สอง คือไม่รู้นะว่าคนที่ยังปิดกั้นเราเขามองเราอย่างไร แต่ยังมีบางผับที่กะเทยเข้าไม่ได้จริงๆ ทั้งที่เราก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน เราก็อยากจะสนุกสนาน มีช่วงเวลาดีๆ เหมือนกัน บางทีก็อึดอัดเพราะไม่รู้เราทำผิดอะไร รู้สึกเหมือนเขาคิดว่าเขาเหนือกว่าเรา ส่วนตัวหนูไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้เลยนะ อยากให้เขาเข้าใจในสิ่งที่เราเป็น ลองเทียบกันคุณเองมีสิทธิ์จะทำอะไรในชีวิตของคุณก็ได้ ดังนั้นทุกคนก็ควรมีสิทธิ์เป็นอะไรก็ได้ที่เขาอยากเป็น แต่เมื่อเราเปลี่ยนอะไรไม่ได้ เราก็แค่เป็นตัวของตัวเองต่อไป

"เมื่อเราเปลี่ยนอะไรไม่ได้ เราก็แค่เป็นตัวของตัวเองต่อไป"

ฝากอะไรถึงสาวข้ามเพศรุ่นเด็กสักหน่อยไหม

อยากบอกว่าให้เป็นตัวของตัวเอง ไม่ต้องสนใจว่าใครจะปฏิบัติกับเราอย่างไร ให้มีความสุขกับสิ่งที่เราทำ อย่าอายที่จะทำในสิ่งที่เราชอบ ถ้าอยากแต่งหน้าก็แต่งเลย อยากเอาผมทัดหูก็ทัดเลยลูก อยากออกสาว แต๋วแตกแค่ไหนก็ทำ แต่ขอให้อยู่ในหลักของความดี อย่าไปเดือดร้อนใคร เพราะว่าสมัยก่อนพี่ก็ทำแบบนี้ และพี่ไม่เคยสนใจใครเลย แล้วมันทำให้เราได้ปล่อดปล่อย ได้ระบายออกมา ไม่ต้องกดดัน พอเราไม่กดดันตัวเองทุกอย่างมันก็จะออกมาดี แล้วเราจะมีความสุขจากข้างในจริงๆ โดยที่ไม่มีใครสามารถทำอะไรเราได้ เพราะเรามีเกราะป้องกันเป็น ‘ตัวเราเอง’

อ่านบทสัมภาษณ์อื่นๆ

ท่วงทำนองแห่งกาลเวลา ความบ้าคลั่ง และเสียงดนตรีที่ไม่เคยหลอกลวง 8 ปีในจักรวาลของ H3F

Music

Photograph: Ton Son H. - Time Out Thailand

ก่อนจะไปพบกันใน The Greatest Playlist คอนเสิร์ตรวมฮิตของ H3F ที่พา 8 วงดนตรีมาอยู่บนเวทีเดียวกัน และความมันส์มันอยู่ตรงที่พวกเขาเลือกไลน์อัปกันเอง งานนี้รับรองว่าถึงใจทั้งแฟนเพลง H3F และแฟนเพลงวงอื่นๆ ด้วยอย่างแน่นอน และในโอกาสอันดี เราชวนสมาชิกทั้งสี่กลับไปมองเส้นทางที่ผ่านมา ตั้งแต่วันแรกๆ ยังเป็นเพียงชื่อเล่นง่ายๆ ของเพื่อนสามคน จนกลายมาเป็น H3F วงดนตรีที่เติบโตมาพร้อมกับมิตรภาพ ดนตรี และผู้คนที่เดินทางเคียงข้างกันมาเกือบหนึ่งทศวรรษ

บทสนทนาเรียบง่าย และเป็นกันเองนี้ เป็นการทำความรู้จัก H3F ในวันที่พวกเขาเติบโตขึ้น ทั้งในฐานะนักดนตรี เพื่อน และคนทำงานเบื้องหลังทุกอย่างด้วยสองมือของตัวเอง ก่อนจะไปพบพวกเขาบนเวที The Greatest Playlist วันที่ 10 ตุลาคมนี้ ที่ Ambience Space

ทศวรรษแห่งมิตรภาพ และชื่อที่สลักไว้บนกาลเวลา

ในโลกที่ทุกสิ่งหมุนผ่านไปอย่างรวดเร็ว กาลเวลาเกือบ 10 ปีบนเส้นทางดนตรีของชายหนุ่มสี่คน อาจฟังดูเหมือนเรื่องเล่าข้ามคืน ก้อง – เทพวิพัฒน์ ประชุมชนเจริญ (ร้องนำและกีตาร์) ปิง – อารการ จันทร์ทอน (กีตาร์) หม่อม – ธนบัตร สมบูรณ์สิทธิ์ (เบส) และแม็ก – ฐากร อัญภานนท์ (กลอง) จากจุดเริ่มต้นของเพื่อนสามคนที่ใช้ชื่อ Happy Three Friends แสนเรียบง่าย จนกระทั่งสมาชิกคนที่สี่ก้าวเข้ามาเพื่อเติมเต็มความสมบูรณ์ ความคิดที่จะเปลี่ยนชื่อวงให้หรูหราเคยเพ่นพ่านอยู่ในหัว ทว่าสุดท้าย คำสั้นๆ ว่า ‘ย่อไปเลย H3F ไม่มีใครรู้หรอก’ ก็กลายมาเป็นตราประทับที่ผูกพันพวกเขากับแฟนเพลงมาจนถึงปัจจุบัน

Photograph: Ton Son H. - Time Out ThailandH3F

‘ถ้ามองย้อนกลับไปเกือบสิบปี สิ่งเดียวที่เรายังต้องปรับจูนเข้าหากัน น่าจะมีแค่เรื่องความเด๋อ นอกนั้นไม่มีครับ’ เสียงหัวเราะกลั้วคำอธิบายของพวกเขาฉายภาพความสัมพันธ์ที่ไร้เปลือกบดบัง ในเรื่องของดนตรี พวกเขาไม่ได้รู้สึกว่ามีสิ่งใดต้องฝืนจูนเข้าหากัน การเล่นดนตรีด้วยกันกลายเป็นภาษาที่ไหลเวียนอยู่ในสายเลือดโดยไม่ต้องมีคำพูดมากมาย

“พวกเราไม่เคยรู้สึกว่ามีเรื่องต้องจูนอะไรขนาดนั้น

มันคือการซ้อม การเล่นด้วยกัน จนทุกอย่างกลายเป็นเรื่องธรรมดา”

- ก้องพูด พลางการตอบรับของปิง แม็ก และหม่อม

ท่วงทำนองที่เติบโตตามช่วงวัยอย่างงดงาม

หากเปรียบดนตรีเป็นไวน์ รสนิยมทางดนตรีของ H3F ในวันนี้ก็คงเปรียบเสมือนการตกผลึกของรสชาติที่เข้มข้นขึ้นตามกาลเวลา อัลบั้มแรกๆ อาจเต็มไปด้วยเนื้อหาของเพลงป๊อปและบทเพลงรักที่ถูกเขียนขึ้นจากความคิดของคนๆ เดียว ก่อนจะนำมาแต่งแต้มร่วมกัน แต่ในอัลบั้มหลังๆ กระบวนการสร้างสรรค์ได้เปลี่ยนผ่านไปสู่การหยิบเครื่องดนตรีขึ้นมาแจมสดในห้องซ้อม

‘ยิ่งทำ ยิ่งรู้สึกว่าเพลงเรายิ่งแก่ขึ้น มั้งครับ’ ปิงนิยามการเติบโตของวงอย่างถ่อมตน ซาวด์เก่าๆ ความหลงใหลในความวินเทจ และความ Cheesy Lyrics, Sloppy Groove ที่ลดน้อยลงแต่ยังคงแฝงตัวอยู่อย่างมีเสน่ห์ กลายมาเป็นรอยนิ้วมือที่เด่นชัดบนบทเพลงยุคปัจจุบัน มันไม่ใช่การแล่นตามกระแสโลก แต่คือการปล่อยให้ดนตรีเติบโตไปพร้อมกับวัยและประสบการณ์ชีวิตอย่างแท้จริง

ปาร์ตีด้นสดในบาร์ สู่ สนามมวย สู่ The Greatest Playlist

ย้อนกลับไปยังจุดเริ่มต้นของการทำคอนเสิร์ตใหญ่ในสนามมวย สถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำมันมวย เสียงเชียร์ และสมาชิกวงที่ตั้งกีตาร์หันหน้าเข้าหากันราวกับกำลังซ้อมอยู่ในห้องเล็กๆ

การทำงานร่วมกับผู้จัดคู่ใจอย่างพี่ปูน Go on G เคยเปิดโอกาสให้ H3F เป็นคนเลือก guest หรือวงรับเชิญด้วยตัวเอง และสิ่งที่พวกเขาเลือกไม่ใช่เพียงวงที่กำลังเป็นที่นิยม แต่เป็นวงที่เคยสร้างแรงบันดาลใจให้พวกเขาอยากหยิบเครื่องดนตรีขึ้นมาเล่น

“ตอนเด็กๆ เวลาเราดูวงสักวง เวลาเราได้แรงบันดาจใจจากเขา มันเป็นแรงผลักดันที่ดี มันสนุก มันอยากทำอะไรต่อ”

ประโยคธรรมดานี้อาจอธิบายจุดเริ่มต้นของเส้นทางดนตรีของใครหลายคนได้เป็นอย่างดี เพราะก่อนที่เราจะอยากเป็นศิลปิน เรามักเริ่มต้นจากการเป็นคนดูเสียก่อน ตามไปดูวงที่ชอบ เก็บแผ่นซีดี ซื้อ merch สักชิ้น หรือเดินทางไปตามเทศกาลดนตรี เพียงเพื่อจะได้เห็นศิลปินที่เรารักเล่นอยู่ตรงหน้า

H3F เองก็เติบโตมาจากความรู้สึกแบบนั้น

และแรงบันดาลใจเหล่านั้นก็ค่อยๆ กลับมารวมตัวกันใน The Greatest Playlist คอนเสิร์ตที่พวกเขาไม่ได้อยากให้เป็นเพียงเทศกาลดนตรีที่แต่ละวงขึ้นเวที เล่นเพลง แล้วจบไป แต่เป็นเหมือนปาร์ตีที่รวบรวมวงดนตรีจากความทรงจำ ความชอบ และแรงบันดาลใจของ H3F

คำว่า Greatest ในที่นี้ ไม่ได้หมายถึงบทเพลงที่ฮิตที่สุดบนชาร์ต แต่คือเพลงและวงดนตรีที่มีผลต่อจิตวิญญาณของพวกเขา ตั้งแต่วงรุ่นพี่ที่เป็นไอดอลอย่าง Apartment Khun Pa, Yellow Fang, Hugo, Yena, Supergoods ไปจนถึงวงรุ่นน้องและเพื่อนร่วมทางอย่าง Makara หรือ Khana Bierbood และวงเพื่อนบ้านอย่าง Pamunkas

“เราอยากให้มันเหมือนปาร์ตีสมัยเล่นในบาร์ ยุคที่เราโตมากับการขึ้นไปแจมกัน การเล่นหน้า B-side ที่ไม่มีโอกาสได้เล่นในงานอื่น อยากให้คนดูปล่อยจอย ไม่ต้องคาดหวัง แล้วมาเสพความสนุกทางดนตรีจริงๆ”

หนึ่งในหัวใจของคอนเสิร์ตครั้งนี้จึงอยู่ที่การได้เข้ามาฟัง ‘ของจริง’ ตั้งแต่วงแรกไปจนถึงวงสุดท้าย—โดยไม่รู้ว่าค่ำคืนนี้จะพาเราไปจบลงตรงไหน

ลูปเวลาที่หมุนวน และการปักรอยเย็บด้วยมือตนเอง

เมื่อถูกถามถึงการเปรียบเทียบเส้นทางที่ผ่านมาเป็นภาพยนตร์สักเรื่อง คำตอบของ H3F ไม่ได้พาเราไปสู่หนังแอ็กชันฟอร์มยักษ์ หากกลับนึกถึง Groundhog Day—เรื่องราวของคนที่ติดอยู่ในวันเดิมซ้ำๆ จนกว่าจะเรียนรู้ที่จะทำบางสิ่งให้ถูกต้อง

หรืออาจเป็น โดราเอมอน ที่เรื่องราวจบลงเป็นตอนๆ แต่เมื่อเปิดตอนใหม่ สมาชิกทั้งสี่ก็ยังกลับมาเจอกัน และเดินหน้าต่อไปด้วยกันเหมือนเดิม

การเลือกเดินบนเส้นทางศิลปินอิสระ หลังผ่านประสบการณ์การทำงานกับค่ายเพลง ทำให้พวกเขาต้องกลับมาตั้งนาฬิกาชีวิตด้วยตัวเองอีกครั้ง

ตั้งแต่การทำคอนเทนต์ วิดีโอ การออกแบบเสื้อเชิ้ตและเมอร์ชันไดส์ ไปจนถึงการลงมือปักเสื้อแจ็กเก็ตด้วยตัวเองอย่างพิถีพิถัน ทุกอย่างกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตศิลปินที่ไม่ได้มีเพียงเสียงดนตรีอยู่เบื้องหน้า

แน่นอนว่าการทำทุกอย่างเองย่อมมาพร้อมกับความเหนื่อย แต่สิ่งที่แลกกลับมาคือความสบายใจ และอิสระในการตัดสินใจ เมื่อเกิดความผิดพลาด พวกเขาก็รู้ว่าความผิดพลาดนั้นเป็นของตัวเอง และสามารถกลับไปแก้ไขมันได้ด้วยมือของตัวเองเช่นกัน

ในโลกดนตรีที่หมุนเปลี่ยนไปแทบทุกวัน H3F ยังคงยืนอยู่บนเวทีที่พวกเขา พร้อมหันหน้าเข้าหากัน สัมผัสตัวโน้ตเดียวกัน และปล่อยให้เสียงดนตรีเล่าเรื่องราวของพวกเขาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

อาจไม่มีใครรู้ว่าปลายทางอยู่ตรงไหน

แต่ตราบใดที่ยังเล่นเพลงด้วยกัน พวกเขาก็คงยังเดินทางต่อไป

ใครที่อ่านมาถึงตรงนี้… H3F มีอะไรจะบอกคุณ

ทศวรรษแห่งการสร้างสรรค์ผลงานเดินทางมาถึงตรงนี้ ด้วยความจริงใจเหมือนเข็มทิศนำทาง H3F ขอส่งผ่านความรู้สึกจากหัวใจถึงแฟนเพลงทุกคนที่ร่วมเดินทางมาด้วยกัน

“ขอบคุณที่ติดตามพวกเรามาตั้งแต่แรก ขอบคุณที่อุดหนุนทำให้พวกเรามีอาชีพสุจริตมาได้จนถึงทุกวันนี้ ขอบคุณที่เชื่อในตัวพวกเรา... แล้วเจอกันที่ The Greatest Playlist ครับ”

อ่านเพิ่มเติม

จากงานอดิเรกตอนลูกหลับสู่แบรนด์ระดับโลก เจาะลึกความสำเร็จของ Chalay

Shopping
ดีไซเนอร์

Photograph: Time Out Bangkok

ชนินทร์พร ‘ชา’ เฮสส์ (Chaninporn ‘Cha’ Hess) ไม่ได้ตั้งใจจะสร้างแบรนด์ตั้งแต่แรก เธอแค่อยากหาอะไรทำด้วยสองมือของตัวเองตอนที่ลูกชายหลับ สัญชาตญาณความต้องการที่เรียบง่าย ใช้งานได้จริง และเป็นส่วนตัวนี้ ได้เติบโตกลายมาเป็น Chalay แบรนด์ที่ส่งออกทั่วโลก พร้อมด้วยทีมช่างฝีมือสองทีม ประวัติการขายหมดเกลี้ยง (sell-out) และเรื่องราวที่ยังคงติดดิน จุดเริ่มต้นมาจากกล้องตั้งเวลาถ่ายเองและเสื้อครอปท็อปทำมือ และขยายตัวไปโดยไม่สูญเสียแก่นแท้ของตัวเอง

ทิ้งชีวิตทองหล่อไว้เบื้องหลัง

ก่อนจะมี Chalay ชีวิตของเธอปักหลักอยู่ที่ทองหล่อ ชาเป็นนักบัญชีในตอนกลางวัน วนเวียนอยู่กับวัฒนธรรมบาร์ในตอนกลางคืน แต่งงานกับดีเจมืออาชีพ และมักจะประดิษฐ์ของทำมือเป็นงานอดิเรกอยู่เสมอ มันลงตัวดี ทั้งความคิดสร้างสรรค์ สังคม และความวุ่นวายนิดๆ

จนกระทั่งลูกชายลืมตาดูโลก ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

ชีวิตในกรุงเทพฯ ถูกแทนที่ด้วยชายฝั่งทะเล การเป็นแม่เต็มเวลาเข้ามาแทนที่จังหวะชีวิตเดิมๆ และจังหวะที่ช้าลงก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายของไอทะเลและความเปิดกว้าง ในตอนนั้นมันไม่ได้ดูเหมือนเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ แต่เมื่อมองย้อนกลับไป มันคือการรีเซ็ตที่ทำให้ทุกสิ่งเป็นไปได้

เสื้อครอปท็อป กำแพง และช่วงเวลาลูกหลับ

ภาพแรกของ Chalay ไม่ใช่แคมเปญโฆษณา ไม่ได้มีการวางแผนไว้ด้วยซ้ำ มันเป็นแค่ภาพของชาในเสื้อครอปท็อปที่เธอเย็บเอง ยืนพิงกำแพงนอกบ้านขณะที่ลูกชายนอนหลับอยู่ข้างใน

"ฉันเริ่มออกแบบเสื้อผ้าเป็นงานอดิเรกค่ะ"

เธอกล่าว—ประโยคนี้ฟังดูเรียบง่าย แต่แฝงไปด้วยจุดกำเนิดของเรื่องราวทั้งหมด

ชื่อแบรนด์ก็มาจากตรรกะเดียวกัน: Cha (ชา) มาจากชื่อ ชนินทร์พร ส่วน Lay (เล) มาจากคำว่า 'ทะเล' ในภาษาไทย มันคือการถักทอภูมิศาสตร์และตัวตนเข้าด้วยกัน ซึ่งก็คือสถานที่ที่เธออยู่และสิ่งที่เธอเป็นในตอนนี้

เมื่อ Coachella ค้นพบ

ในตอนแรก ทุกอย่างดำเนินไปเหมือนกับแบรนด์แท้ๆ ทั่วไป คือเติบโตอย่างช้าๆ ผ่านการบอกปากต่อปาก ลูกค้ารู้จัก Chalay ในระดับท้องถิ่น โดยดึงดูดใจด้วยเสื้อผ้าที่ให้ความรู้สึกว่าเป็นงานทำมือและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว มากกว่างานผลิตจำนวนมากแบบอุตสาหกรรม

แล้วกลุ่มคนไปเทศกาลดนตรีก็เริ่มสังเกตเห็น

Coachella มักจะเป็นแหล่งรวมการตามล่าหาเสื้อผ้าที่ถ่ายรูปออกมาสวยและหาจากที่อื่นไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นสไตล์วินเทจ ของหายากจากทั่วโลก หรือชิ้นงานที่มีชิ้นเดียวในโลก Chalay แทรกตัวเข้าไปในพื้นที่นั้นได้อย่างลงตัว และเมื่อมันฮิต ทุกอย่างก็ไปอย่างรวดเร็ว

"พอไวรัล สถานการณ์ก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันเลยค่ะ" ชากล่าวโดยไม่ได้พูดเกินจริง มันเป็นเหมือนการบอกเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นมากกว่าการโฆษณาชวนเชื่อ

สร้างสรรค์ผ่านสองโลกของงานฝีมือ

สิ่งที่ทำให้ Chalay เป็นมากกว่าแค่ความสำเร็จด้านความสวยงามคือวิธีการสร้างแบรนด์

การผลิตดำเนินการโดยทีมงานสองทีมที่อยู่คนละฝั่งของประเทศไทย ซึ่งแต่ละทีมก็มีรากฐานมาจากประเพณีที่แตกต่างกัน

ทางภาคเหนือ: ชาทำงานร่วมกับชุมชนชาวม้งที่ขึ้นชื่อเรื่องงานผ้าทำมือและลวดลายที่สลับซับซ้อน พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของแบรนด์มาตั้งแต่จุดเริ่มต้น "ฉันภูมิใจที่ Chalay สามารถให้ชีวิตที่ดีขึ้นและสร้างรายได้ให้กับครอบครัวของพวกเขาค่ะ" เธอกล่าว—ไม่ใช่เป็นเพียงสโลแกน แต่เป็นความรับผิดชอบที่อยู่เบื้องหลังผลงาน

ทางภาคใต้: ทีมที่สองได้แรงบันดาลใจจากโลกของ มโนราห์ (หรือ โนรา) ซึ่งเป็นหนึ่งในศิลปะการแสดงที่เก่าแก่ที่สุดของไทย โดยการทำชุดนั้นมีรายละเอียดมากพอที่จะเรียกได้ว่าเป็นศาสตร์เฉพาะตัว ผลงานอย่างชุดเดรส Nora และเสื้อท็อป Rayya ล้วนเกิดจากความร่วมมือนี้

สองภูมิภาค สองสายเลือดที่แตกต่าง แต่มีแนวคิดร่วมกันหนึ่งเดียว นั่นคือเสื้อผ้าที่ขับเคลื่อนวัฒนธรรมไปข้างหน้าแทนที่จะทำให้มันแบนราบ อย่างที่ชากล่าวไว้ มันคือ "การแบ่งปันความดั้งเดิม วัฒนธรรม และการเล่าเรื่องในทุกฝีเข็ม"

ผ้าถุง โฉมใหม่

การเติบโตมาในวัฒนธรรมทางสายตาของไทยได้ทิ้งร่องรอยเอาไว้ สำหรับชา มันเริ่มต้นที่ 'ผ้าถุง' กระโปรงแบบพันที่สวมใส่กันมาหลายรุ่น เรียบร้อย ใช้งานได้จริง และสวยงาม มันได้กลายเป็นต้นแบบให้กับหนึ่งในชิ้นงานที่เป็นที่จดจำมากที่สุดของ Chalay

กระโปรง Sinh Siam นำเอาไวยากรณ์เดียวกันนี้มาใช้ ทั้งสัดส่วน ความใส่สบาย และความคุ้นเคยในชีวิตประจำวันของเสื้อผ้าที่คุณแม่ในท้องถิ่นสวมใส่ และผลักดันมันไปข้างหน้าโดยไม่ลดทอนคุณค่าดั้งเดิม

กุญแจสำคัญคือวิธีที่ชาจัดการกับข้อมูลอ้างอิง มันไม่ใช่แค่การดึงสไตล์มาจากมู้ดบอร์ด หรือหยิบยืมมาแค่ผิวเผิน แต่กลิ่นอายทางวัฒนธรรมนั้นฝังลึกอยู่ในโครงสร้าง ทั้งในซิลลูเอตต์ ตรรกะของแพทเทิร์น และวิธีการพลิ้วไหวของเสื้อผ้า แทนที่จะเป็นเพียงแค่การนำมาประดับตกแต่ง

"ฉันอยากนำเสนอความเป็นไทยและวัฒนธรรมท้องถิ่นที่ฉันภูมิใจมากๆ ค่ะ" เธอกล่าว การเน้นย้ำอยู่ที่ความภาคภูมิใจ ไม่ใช่การโหยหาอดีต ไม่ใช่แค่เอาความดั้งเดิมมาเป็นความงามทางแฟชั่น แต่เป็นสิ่งที่มีชีวิตและดำเนินต่อไป

Photograph: CHALAY/TYLAChaninporn ‘Cha’ Hess

เมื่อ Tyla หยิบมาใส่

แล้วก็มาถึงโมเมนต์ของ Tyla—ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ทำให้แบรนด์เฉพาะกลุ่มเป็นที่รู้จักในวงกว้าง

เมื่อนักร้องสาวชาวแอฟริกาใต้ที่กำลังโด่งดังเป็นพลุแตกจากเพลง ‘Water’ สู่สายตาป๊อปสตาร์ระดับโลก ปรากฏตัวในชุดของ Chalay ปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นไม่ได้ถูกจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า ทีมงานถึงกับกรี๊ดลั่น

ชุดนั้นมีความสำคัญในตัวมันเอง เป็นผลงานจากการร่วมมือกับทางภาคใต้ ทรวดทรงร่วมสมัยที่แฝงไปด้วยลวดลายโนราห์ปักมือ งานฝีมือแบบดั้งเดิม แต่ถูกนำมาสวมใส่ในลักษณะที่ไม่ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นของตั้งโชว์ในพิพิธภัณฑ์

คอลเลกชันนี้ขายหมดเกลี้ยง นั่นคือหัวข้อข่าว แต่สิ่งที่ชาให้ความสำคัญกลับเป็นเรื่องอื่น

"ฉันภูมิใจมากที่ได้นำส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมไทยไปสู่สายตาชาวโลก"

ชากล่าว

นั่นแหละคือประเด็นสำคัญ ไม่ใช่การรับรองจากคนดัง ไม่ใช่การขายหมด แต่เป็นความจริงที่ว่างานฝีมือได้เดินทางออกไปอย่างสมบูรณ์แบบ

ไม่เล่นตามบทบาทที่ใครคาดหวัง

การเป็นที่รู้จักในระดับโลกมาพร้อมกับความคาดหวัง โดยเฉพาะสำหรับดีไซเนอร์ที่ทำงานนอกศูนย์กลางแฟชั่นในโลกตะวันตก มันมีความกดดันที่ต้องทำให้ตัวเองเป็นที่เข้าใจตามเงื่อนไขของคนอื่น เช่น ต้องดู ‘แปลกตา’ (exotic) ‘ดั้งเดิม’ หรือถูกจัดหมวดหมู่ได้ง่าย

การตอบสนองของชาเรียบง่ายอย่างเหลือเชื่อ นั่นคือ เธอเลือกที่จะไม่สนใจสิ่งเหล่านั้นเป็นส่วนใหญ่

"ไม่มีอะไรทำให้ทุกคนพอใจได้หรอกค่ะ ฉันเลยไม่ได้รู้สึกกดดันจากความคาดหวังอะไรเลย" เธอกล่าว "ฉันแค่ทำสิ่งต่างๆ ให้ดีที่สุด และฉันก็มีความสุขกับสิ่งนั้นแล้ว"

มันฟังดูตรงไปตรงมา แต่การยืนหยัดในจุดยืนนั้น—การสร้างสรรค์ผลงานโดยไม่ต้องคอยปรับแต่งเพื่อเอาใจผู้ชมที่วาดภาพไว้ในหัว—นั้นยากกว่าที่เห็น และนั่นก็คือสิ่งที่ทำให้ Chalay ยังคงเอกลักษณ์เฉพาะตัวไว้ได้

เริ่มทำก่อน แล้วค่อยพัฒนาทีหลัง

สำหรับดีไซเนอร์รุ่นใหม่ที่กำลังค้นหาตัวเอง คำแนะนำของชาช่วยทะลวงผ่านการคิดมากแบบเดิมๆ ไปได้

"แค่เริ่มลงมือทำและไม่ต้องกังวลให้มากนักค่ะ!"

เป็นคำแนะนำที่ขวานผ่าซาก แต่มันก็จริง แบรนด์เองก็เริ่มต้นมาแบบนั้น หนึ่งชิ้นงาน หนึ่งรูปภาพ โดยไม่มีแผนการใหญ่โตอะไร

ในเรื่องของการอนุรักษ์งานฝีมือแบบดั้งเดิม เธอเปลี่ยนจุดโฟกัสอีกครั้ง คราวนี้เป็นเรื่องของการรับรู้

"มันเริ่มต้นจากการที่คุณมองเห็นคุณค่าในสิ่งเล็กๆ น้อยๆ" เธอกล่าว ไม่ว่าจะเป็นผ้าถุงที่คุณย่าสวมใส่ งานปักบนกำแพงวัด หรือชุดในงานเทศกาลที่ถูกหยิบมาใช้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนที่มาที่ไปเริ่มเลือนราง

"มันอาจจะดูเก่าหรือไม่เหมาะที่จะใส่แบบลำลอง แต่มันเกี่ยวกับการคิดหาวิธีที่จะยกระดับมันให้เป็นอย่างอื่น"

การปรับมุมมองใหม่นี้—ไม่ใช่การละทิ้ง ไม่ใช่การอนุรักษ์ไว้แบบเดิมๆ แต่เป็นการนำมาตีความใหม่—ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของสิ่งที่ Chalay ทำ

ยังคงอยู่เคียงข้างทะเล

ตอนนี้ทองหล่อกลายเป็นอีกชีวิตหนึ่งไปแล้ว ส่วนช่วงเวลาที่เคยเป็นนักบัญชีก็ยิ่งถอยห่างออกไปไกลกว่าเดิม

สิ่งที่ยังคงอยู่คือเส้นทางที่เชื่อมโยงกัน: การย้ายมาอยู่ชายฝั่งทะเล ชิ้นงานทำมือในช่วงเวลาที่ลูกหลับ ชื่อแบรนด์ที่มาจากตัวเองและทะเล และแบรนด์ที่ตอนนี้เดินทางไปไกลเกินกว่านั้นแล้ว

ทุกชิ้นงานได้รับความใส่ใจเท่าๆ กัน ไม่มีชิ้นไหนที่โปรดปรานเป็นพิเศษ เพราะนั่นหมายถึงการก้าวออกมาจากตัวงานและจัดอันดับมันในภายหลัง

ณ ที่แห่งใดแห่งหนึ่งในภาคเหนือ ช่างฝีมือชาวม้งกำลังร้อยด้ายเข้าเข็ม ทางภาคใต้ มือที่ได้รับการฝึกฝนในการทำชุดโนราห์ก็กำลังทำเช่นเดียวกัน และชายังคงอยู่ริมน้ำ คอยรักษาโครงสร้างของแบรนด์ไว้ในขณะที่ส่วนอื่นๆ ขยายออกไป

ความเป็นที่รู้จัก การขายหมดเกลี้ยง โมเมนต์ของคนดัง สิ่งเหล่านี้ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป แต่ผลงานยังคงอยู่

อ่านเพิ่มเติม

การโฆษณา